Browsing Tag

Engeland

Review

Review: De lijst van meneer Rosenblum | Natasha Solomons

Bladzijde 26, zin 1: “Met een kreet scheurde ze er een bladzijde uit en verfrommelde hem tot een bal, zodat de inkt uitliep door het zweet in haar handpalmen.”

13538042-De-lijst-van-meneer-Rosenblum-Natasha-Solomons
De lijst van meneer Rosenblum
Of: hoe word je Engelser dan de Engelsen?

Nog niet zo lang geleden las ik een ander boek van deze schrijfster, De roman in de viool, maar ook dit stond op mijn nog-lezen-lijstje. Nu ben ik blij dat ik deze twee boeken in deze volgorde trof, want als ik eerlijk ben weet ik niet of De lijst me overtuigd had ook De roman nog te lezen en ik vond die laatste een erg fijn boek.

Fantasievol verhaal

Wat er dan mis was met De lijst van meneer Rosenblum? Eigenlijk niets, meneer Rosenblum is een heerlijke, excentrieke man met een waanzinnige droom en een lieve vrouw, Sadie. Het verhaal is prachtig bedacht en mooi weergegeven, maar ik kwam er wat slecht in. Het duurde even voordat ik meneer Rosenblum “mocht”, ik vond in het begin dat hij wat zeurde en overdreef. Toch ben ik blij dat ik het boek gelezen heb, want wat een fantasievol verhaal heeft Natasha Solomons opgetekend.

Golfclub

Over een gevluchte Jood, meneer Rosenblum, die kostte wat kost Engels wil worden. Hij stelt daartoe een lijst met typisch Engelse eigenschappen op en punt 150 is: “Een Engelsman is lid van een golfclub.” Maar hij wordt door geen enkele Engelse golfclub als lid geaccepteerd. Dan rest er volgens hem nog maar één ding, zelf een golfbaan aanleggen. Een absurd plan natuurlijk, maar hij gaat er vol voor en je kan niet anders dan ontzag hebben voor zijn volharding. Het verhaal over zijn kleine stapjes vooruit, de iets grotere tegenslagen en hoe hij en zijn vrouw Sadie hiermee omgaan is hartverwarmend.

De lijst van meneer Rosenblum (Mr. Rosenblum’s list)
Natasha Solomons
Orlando Uitgevers, 2010

Review

Review: De roman in de viool | Natasha Solomons

Bladzijde 26, zin 1: “Jammer dat ik nooit iets had gezegd dat de moeite van het afluisteren waard was toen het nog kon.”

Wat een mooi verhaal dit. Verdrietig dat wel, maar mooi.

De roman in de viool | Natasha Solomons | Bladzijde26Waar gaat De roman in de viool over?

Heel in het kort het verhaal, want ik denk niet dat dit een bekend boek is. Het begint in 1939. De jonge Weense Jodin Elise trekt voor haar eigen veiligheid naar het Engelse platteland om daar in de huishouding te werken. Zodra haar ouders in New York zijn zoals gepland zal ze hun kant op reizen. Het loopt echter anders.

Op het Engelse platteland is het voor Elise niet makkelijk. Het werk is haar ongewoon, de taal geeft problemen en er is de onzekerheid omtrent het lot van haar ouders. Toch kent ze ook vreugde. De liefde verschijnt in haar leven, ze leert de taal steeds beter spreken en vindt haar draai in het huishouden van de Rivers. Maar ja, de oorlog staat echt geluk in de weg.

Interessant personage

Ik wil eigenlijk liever niet te veel zeggen over het verhaal, dan dat het mooi verzonnen en beschreven is. Misschien is het verhaal in de basis wat cliché, maar dat heeft me niet gestoord, in tegendeel. Elise vond ik een interessant personage, ik voelde erg met haar mee. Met haar wanhoop en ongeluk, maar ook met haar vreugde en verliefdheid, en haar worsteling met het dubbele “mag ik wel gelukkig zijn als…”

Vrouwenboek

Kortom, ondanks het toch wel verdrietige onderwerp, wel een fijn boek om te lezen. Zeker als je houdt van oorlogsverhalen met een sterke vrouw in de hoofdrol. Het is trouwens wel echt een vrouwenboek, dus doe het niet cadeau aan je schoonvader die graag boeken over de oorlog leest.

Roman in de viool

Oja, die roman, die heeft haar vader geschreven. Hij is een bekend auteur en wil graag dat ze een kopie het land uit smokkelt voor het geval dat, vandaar de roman in de viool.

Houden jullie eigenlijk van dit soort oorlogsverhalen? Zoja, welk moet ik beslist lezen?

De roman in de viool (The novel in the viola)
Natasha Solomons
Orlando Uitgevers, 2011

Review

Review: Een tweede kans | Harriet Evans

Bladzijde 26, zin 1: “Ze had zich afgevraagd of ze een moordzuchtige maniak was – daar had ze een boek over gelezen en een van de eerste tekenen was een gebrek aan empathie.”

Na al het “leeswerk” voor de NS Publieksprijs had ik wel weer zin in een zelfgekozen boek. Niet te moeilijk, gewoon lekker lezen met een kop thee en een koekje (of twee). Speciaal voor dat doel had ik dit boek van Harriet Evans meegenomen van de bieb. Eerder las ik al vier andere boeken van haar hand (Een hopeloze romantikus, De liefde van haar leven, Bij ons thuis & Voor altijd), succes verzekerd dus.

Een tweede kans | Harriet Evans | Bladzijde26.nl

Waar gaat een tweede kans over?

En ze stelde zeker niet teleur. Een tweede kans gaat over Eleanor Bee, boekenwurm en redacteur bij een kleine, onafhankelijke uitgeverij. Ze woont in Londen, is begin twintig en begint vol enthousiasme aan haar volwassen leven. Dit blijkt echter vol obstakels, met name liefde en werk gaan niet vanzelf. Haar eerste relatie is een heuse affaire met haar baas, de uitgeverij waar ze werkt wordt overgenomen en haar vrienden blijken ook niet zoals ze dacht.

Een nieuw begin in New York wordt een groot succes, maar dan gaat ze terug naar Londen voor het huwelijk van haar oude baas/lover en … Meer verklap ik niet, want het moet wel een verrassing blijven.

Wat vind ik ervan?

Het is een luchtig boek, niet al te serieus, precies wat ik zocht voor dit leesmoment. Toch ben ik niet zo enthousiast als ik over haar andere boeken was, misschien is het gewenning? Maar als je graag leest over de belevenissen van onafhankelijke meiden tussen 20-35 én een zwak hebt voor het boekenwereldje dan is dit boek ideaal. Het zit goed in elkaar, is prettig geschreven en leest heerlijk soepeltjes weg, heerlijk voor op een luie vrijdagavond …

Heb jij ook van die schrijvers die altijd goed zijn? Zo ja, wie dan?

Een tweede kans (Happily ever after)
Harriet Evans
Van Holkema & Warendorf, 2012

Review

Review: Leven na leven | Kate Atkinson

Bladzijde 26, zin 1: Helaas, een blanco pagina deze keer. Daarom de laatste zin van bladzijde 25: “‘Is er toevallig soms wat van mevrouw Glovers uitstekende piccalilly?”

Atkinson_Leven-na-levenVorige week las ik Leven na leven van Kate Atkinson. Het stond nog niet lang op mijn “nog te lezen”-lijstje en ik vond het in de bieb. De flaptekst klonk interessant en dus nam ik het mee.

Waar gaat Leven na leven over?

De hoofdpersoon is Ursula Todd, een Engelse, geboren in februari 1910, aan het begin van een boeiend tijdperk dus, met twee wereldoorlogen in het vooruitzicht. Haar leventje is nogal ongewoon, omdat ze steeds weer doodgaat en opnieuw lijkt te beginnen. Ze groeit op in een dorp in de nabijheid van Londen, in een gezin met vijf kinderen (3 jongens, 2 meisjes), vader vecht in de oorlog, moeder is thuis.

Wat het precies is weet Ursula niet, maar ze weet soms dat er iets naars gaat gebeuren en dat ze dat moet voorkomen, dat probeert ze uit alle macht, maar dat heeft niet altijd het gewenste resultaat. Haar worsteling met deze eigenschap wordt mooi weergegeven, maar wat vooral boeit is het steeds opnieuw verteld worden van situaties die je al kent, maar die in weer een nieuw leven van Ursula anders verlopen. Er zijn alleen al 11 versies van Ursula’s geboortedag! Ik was daardoor heel benieuwd naar wat ze doet in de situatie waarmee het boek opent, verandert ze de wereldgeschiedenis?

Wat vind ik ervan?

Dit wás echt een interessant boek! Mooi ook, maar ik was vooral geboeid door het concept. Steeds opnieuw je leven te beleven, pas je dan dingen aan? Zeg je iets anders tegen die potentiële werkgever? En als je besluit op een dag thuis te blijven omdat de vorige keer dat je die dag beleefde je vader overleed, wat gebeurt er dan? Gaat hij toch dood? Of… Dat is waar Leven na leven overgaat.

Zou jij het willen, leven na leven zoals Ursula? De kans krijgen om steeds opnieuw te beginnen totdat het perfect is? Of totdat jij het goed genoeg vind? Ik ben er nog niet uit. Maar ik ga in ieder geval nog iets lezen van Kate Atkinson.

Leven na leven
Kate Atkinson
Uitgeverij Atlas Contact, 2013