Browsing Tag

Joods

Review

Review: Mijn naam is Asjer Lev | Chaim Potok

Bladzijde 26, zin 1: “De staf van de rebbe was sedert de reorganisatie in Amerika na de Tweede Wereldoorlog getroffen door een aantal verliezen: een van de leden kreeg een hartaanval tijdens een reis door West-Duitsland; een tweede kreeg een ernstig auto-ongeluk in Rome; een derde werd zwaar toegetakeld bij een nachtelijke overval in Boekarest.”

Mijn naam is Asjer Lev | Chaim Potok

Bij mijn ooms stond altijd een hele rij boeken van deze schrijver in de boekenkast, nou hadden zij sowieso echt een boekenkast om jaloers op te zijn, maar de naam van de auteur viel me steeds weer op. Chaim Potok. Het klinkt mij vreemd in de oren. Asjer Lev trouwens ook. Het maakte me wel nieuwsgierig naar zijn boeken en volgens mij heb ik ook wel eens vaker iets van hem gelezen, maar ik weet het niet zeker. Na dit boek weet ik wel dat er bij mij misschien ook wel ooit zo’n rij in de kast verschijnt, hij schrijft erg mooi! door naar het vervolg van dit bericht

Review

Review: De bibliothecaresse van Auschwitz | Antonio Iturbe

Bladzijde 26, zin 1: “Hoewel Dita nog maar een paar dagen bibliothecaresse is, heeft ze het gevoel dat ze het werk al weken of maanden doet.”

De bibliothecaresse van Auschwitz / Antonio Iturbe

Op een dag als vandaag past een boek als dit. Zeventig jaar geleden alweer, maar laten we nooit vergeten wat er toen is gebeurd en laten we er altijd voor waken dat we opnieuw in zo’n situatie terecht komen.

De bibliothecaresse van Auschwitz is het verhaal van Dita, veertien jaar oud als ze Auschwitz binnengaat. Samen met haar vader en moeder komt ze in het familiekamp terecht. Wanneer de volwassenen en oudere kinderen overdag werken worden de jonge kinderen bezig gehouden in barak 31. Officieel mogen ze daar alleen spelen, maar er is illegaal een schooltje opgericht. Dita werkt er als assistente. Zij is verantwoordelijk voor de acht boeken die het schooltje in het geheim rijk is en die ze vertroetelt als een kostbare schat.

Een heftig boek dit, en om het nog erger te maken is het ook nog waar gebeurd. Ongelooflijk hoe wreed mensen kunnen zijn, dat we elkaar dit kunnen aandoen, ik kan er met mijn hoofd niet bij. Het is dan ook beslist geen ontspannend boek, maar wel erg mooi. De kracht en levendigheid die uitgaat van Dita inspireert, je voelt gewoon dat ze bijzonder is. Net als Fredy Hirsch, die de leiding heeft over het schooltje, een ontzettend moedige man.

Het verhaal richt zich echter vooral op Dita, alles wat zij meemaakt, denkt en voelt komt voorbij. Daardoor krijg je een indruk van het leven in het kamp, de honger, het verdriet, de angst. Het was een hel, maar zelfs in een hel zijn er soms lichtpuntjes. Soms wordt er een uitstapje gemaakt naar een ander personage, naar Rudi Rosenberg bijvoorbeeld, hij werkt als registrator in het kamp en daardoor heeft hij een totaal ander blikveld als Dita. Dit maakt het verhaal nog interessanter.

Ik vind De bibliothecaresse van Auschwitz een prachtig en ontroerend verhaal dat spreekt van veerkracht en moed. Een eerbetoon dat iedereen zou moeten lezen.

Welk boek over de Tweede Wereldoorlog vind jij dat iedereen zou moeten lezen?

Boek 20/53 #boekperweek

De bibliothecaresse van Auschwitz (La bibliothecaria/ Antonio Iturbe / Boekerij / 2013

Review

Review: De pianiste van Theresienstadt | Alice Herz-Sommer en Caroline Stoessinger

De pianiste van TheresienstadtBoek 4/53 #Boekperweek

Na een bezoek aan het herinneringscentrum van Kamp Westerbork kocht ik in dit boek in de museumwinkel. Het herdenkingscentrum vond ik erg indrukwekkend. Er wordt veel gebruik gemaakt van audiofragmenten en dat maakt dat de verhalen heel persoonlijk worden. Echt een aanrader.

Dit boek trouwens ook. Het gaat over Alice Herz-Sommer, op het moment dat het boek geschreven wordt is ze 108 jaar oud (inmiddels is ze overleden, ze werd 110) en de oudste overlevende van een holocaust-concentratiekamp. Het boek verhaalt over het leven van deze inspirerende vrouw die ondanks alles wat ze meemaakte positief in het leven bleef staan. Indrukwekkend, inspirerend en ontroerend.

Jullie weten misschien dat ik niet graag biografieën lees, maar het verhaal van deze vrouw klonk zo bijzonder dat ik het boek toch koos en ik heb zeker geen spijt. Caroline Stoessinger heeft een prettige schrijfstijl waarin haar liefde en respect voor Alice doorklinkt. Soms zelfs iets te veel, want af en toe is het een klein beetje of Alice een soort God is, in alles perfect, maar wie weet, misschien is ze dat ook wel.

Ik heb al heel veel boeken over de Tweede Wereldoorlog en het Jodendom gelezen, ik vind het beide interessante thema’s en er is natuurlijk ook al heel veel over geschreven. Terugkerend onderwerp bij deze thema’s is de levenskracht van de mens, iets wat me iedere keer weer opnieuw fascineert en verbaasd. Zo ook bij dit boek, Alice raakt ongelooflijk veel kwijt en toch wil ze leven, pianospelen, liefhebben. Dat bewonder ik in haar en het inspireert mij. Haar boek ga ik daarom zeker nog eens lezen.

Bladzijde 26, zin 1: “Ze poetsten het zilver en legden het mooiste tafellinnen klaar”.

De pianiste van Theresienstadt (A century of wisdom) / Alice Herz-Sommer en Caroline Stoessinger / De Boekerij / 2012

Review

Review: De lijst van meneer Rosenblum | Natasha Solomons

13538042-De-lijst-van-meneer-Rosenblum-Natasha-Solomons
De lijst van meneer Rosenblum
Of: hoe word je Engelser dan de Engelsen?

Nog niet zo lang geleden las ik een ander boek van deze schrijfster, De roman in de viool, maar ook dit stond op mijn nog-lezen-lijstje. Nu ben ik blij dat ik deze twee boeken in deze volgorde trof, want als ik eerlijk ben weet ik niet of De lijst me overtuigd had ook De roman nog te lezen en ik vond die laatste een erg fijn boek.

Wat er dan mis was met De lijst van meneer Rosenblum? Eigenlijk niets, meneer Rosenblum is een heerlijke, excentrieke man met een waanzinnige droom en een lieve vrouw, Sadie. Het verhaal is prachtig bedacht en mooi weergegeven, maar ik kwam er wat slecht in. Het duurde even voordat ik meneer Rosenblum “mocht”, ik vond in het begin dat hij wat zeurde en overdreef. Toch ben ik blij dat ik het boek gelezen heb, want wat een fantasievol verhaal heeft Natasha Solomons opgetekend.

Over een gevluchte Jood, meneer Rosenblum, die kostte wat kost Engels wil worden. Hij stelt daartoe een lijst met typisch Engelse eigenschappen op en punt 150 is: “Een Engelsman is lid van een golfclub.” Maar hij wordt door geen enkele Engelse golfclub als lid geaccepteerd. Dan rest er volgens hem nog maar één ding, zelf een golfbaan aanleggen. Een absurd plan natuurlijk, maar hij gaat er vol voor en je kan niet anders dan ontzag hebben voor zijn volharding. Het verhaal over zijn kleine stapjes vooruit, de iets grotere tegenslagen en hoe hij en zijn vrouw Sadie hiermee omgaan is hartverwarmend.

Bladzijde 26, zin 1: “Met een kreet scheurde ze er een bladzijde uit en verfrommelde hem tot een bal, zodat de inkt uitliep door het zweet in haar handpalmen.”

De lijst van meneer Rosenblum (Mr. Rosenblum’s list) / Natasha Solomons / Orlando Uitgevers / 2010

Review

Review: De roman in de viool | Natasha Solomons

Wat een mooi verhaal dit. Verdrietig dat wel, maar mooi. Heel in het kort het verhaal, want ik denk niet dat dit een bekend boek is. Het begint in 1939, de jonge Weense Jodin Elise trekt voor haar eigen veiligheid naar het Engelse platteland om daar in de huishouding te werken. Zodra haar ouders in New York zijn zoals gepland zal ze hun kant op reizen. Het loopt echter anders.
De roman in de viool

Op het Engelse platteland is het voor Elise niet makkelijk, het werk is haar ongewoon, de taal geeft problemen en er is de onzekerheid omtrent het lot van haar ouders. Toch kent ze ook vreugde, de liefde verschijnt in haar leven, ze leert de taal steeds beter spreken en vindt haar draai in het huishouden van de Rivers. Maar ja, de oorlog staat echt geluk in de weg.

Ik wil eigenlijk liever niet te veel zeggen over het verhaal, dan dat het mooi verzonnen en beschreven is. Misschien is het verhaal in de basis wat cliché, maar dat heeft me niet gestoord, in tegendeel. Elise vond ik een interessant personage, ik voelde erg met haar mee. Met haar wanhoop en ongeluk, maar ook met haar vreugde en verliefdheid, en haar worsteling met het dubbele “mag ik wel gelukkig zijn als…”

Kortom, ondanks het toch wel verdrietige onderwerp, wel een fijn boek om te lezen, zeker als je houdt van oorlogsverhalen met een sterke vrouw in de hoofdrol. Het is trouwens wel echt een vrouwenboek, dus doe het zeker niet cadeau aan je schoonvader die graag boeken over de oorlog leest.

Oja, die roman, die heeft haar vader geschreven, een bekend auteur, hij wil graag dat ze een kopie het land uit smokkelt voor het geval dat, vandaar de roman in de viool.

Houden jullie eigenlijk van dit soort oorlogsverhalen? Zoja, welk moet ik beslist lezen?

Bladzijde 26, zin 1: “Jammer dat ik nooit iets had gezegd dat de moeite van het afluisteren waard was toen het nog kon.”

De roman in de viool (The novel in the viola) / Natasha Solomons / Orlando Uitgevers / 2011